Dobór sieci do jeziora to proces znacznie bardziej złożony niż w przypadku stawów. Jeziora różnią się głębokością, rzeźbą dna, stopniem zarośnięcia oraz dynamiką środowiska wodnego. Dlatego sieci rybackie stosowane w jeziorach muszą być dopasowane nie tylko do gatunków ryb, ale przede wszystkim do warunków, w jakich mają pracować.

Poniżej przedstawiono kluczowe zasady, które pozwalają dobrać sieć rybacką w sposób technicznie uzasadniony i zgodny z charakterem akwenu.

Analiza jeziora jako podstawowy etap doboru sieci

Pierwszym krokiem jest rozpoznanie jeziora pod kątem:

maksymalnej i średniej głębokości,
ukształtowania dna (ławice, stoki, głębiny),
rozmieszczenia roślinności podwodnej,
przejrzystości i sezonowych zmian wody.

W jeziorach płytkich o rozległych ławicach przybrzeżnych dominują inne rozwiązania niż w zbiornikach głębokich, z dużą partią pelagiczną. Te różnice bezpośrednio wpływają na konstrukcję sieci i sposób jej prowadzenia.

Głębokość jeziora a wysokość sieci

Jednym z najczęstszych błędów jest dobór sieci o wysokości niedostosowanej do rzeczywistej głębokości łowiska.

W jeziorach płytkich skuteczniejsze są sieci niskie lub średnie, pracujące stabilnie przy dnie.
W jeziorach głębokich konieczne bywa stosowanie sieci wysokich lub ustawianych warstwowo, tak aby obejmowały strefę przebywania ryb.

Zbyt wysoka sieć w płytkiej wodzie tworzy fałdy i traci selektywność, natomiast zbyt niska w głębokim jeziorze omija znaczną część toni.

Oczko sieci a struktura rybostanu

Oczko sieci powinno być dobrane nie tylko do gatunku, ale do rzeczywistej struktury populacji w jeziorze. W praktyce oznacza to uwzględnienie:

dominującej wielkości ryb,
obecności licznych roczników,
proporcji ryb drobnych do większych osobników.

W jeziorach o bogatym rybostanie drobne oczka szybko się zapychają, co pogarsza pracę sieci. W takich warunkach lepiej sprawdzają się rozwiązania bardziej selektywne, nawet kosztem mniejszej liczby kontaktów z rybą.

Parametry techniczne istotne w jeziorach

W warunkach jeziorowych szczególne znaczenie mają parametry techniczne, które decydują o trwałości i stabilności sieci:

odporność tkaniny na tarcie o dno i kamienie,
właściwy stosunek obciążenia do wyporu,
równomierne napięcie tkaniny na całej długości.

W jeziorach o nierównym dnie sieć musi „iść po dnie”, nie unosząc się i nie klinując na stokach. Wymaga to precyzyjnego doboru obciążenia dolnej linki.

Jakie narzędzia połowowe stosuje się w jeziorach?

Sieci ciągnione

W jeziorach są one podstawowym narzędziem do połowów obszarowych. Pozwalają objąć duże powierzchnie i skutecznie spędzać ryby z toni do wybranego miejsca. Ich dobór zależy głównie od szerokości jeziora, głębokości oraz możliwości wyciągu.

Wontony

Stosowane są tam, gdzie ryby przemieszczają się określonymi trasami – wzdłuż stoków, przy górkach podwodnych lub na granicy stref głębokości. W jeziorach wontony wymagają bardzo precyzyjnego ustawienia, aby pracowały w odpowiedniej warstwie wody.

Drygawice

Znajdują zastosowanie głównie w strefie przybrzeżnej oraz jako narzędzia wspomagające inne metody połowu. Ich zaletą jest selektywność i możliwość pracy w trudniejszych fragmentach jeziora, np. przy roślinności.

Żaki

W jeziorach pełnią rolę narzędzi punktowych – ustawianych w miejscach koncentracji ryb lub na szlakach migracyjnych. Nie służą do połowów powierzchniowych, ale do długotrwałego, kontrolowanego odłowu.

Sezonowość a dobór sieci

W jeziorach środowisko wodne zmienia się wraz z porą roku. Latem ryby częściej przebywają w toni lub przy roślinności, jesienią i zimą schodzą głębiej lub grupują się w określonych partiach zbiornika.

Dlatego ta sama sieć może być skuteczna tylko w określonym okresie. Dobór narzędzia powinien uwzględniać nie tylko typ jeziora, ale też moment prowadzenia połowu.